The Amercan Dream, verslag

  Terug naar VRIENDENPOST okt. ’18

Door Piet Willem Tanja, ActiviteitenCie. Fryslân

Op 17 april toog een twintigtal belangstellenden naar Emden om de Amerikaanse droom (vanaf 1965) te aanschouwen. Het kunstzinnige uitje dat door Nannie Nanning en Rina Pluim werd georganiseerd, was een succes.

Op de heenweg werd een tussenstop gemaakt bij de Fraeylemaborg alwaar een tentoonstelling te zien was van de etsen van Reinder Homan, als ook enkele bronzen beelden gemaakt door diens partner Sofie Hupkens. In zijn atelier in Gaasterland concentreert Homan zich met name op de natuur en het creëren van positieve, harmonieuze, vrolijk makende beelden.

Op weg naar de borg werden wij door Loes Rotshuizen geïnformeerd over de geschiedenis van het hoog en diep drukken, het etsen en het lithograferen, te beginnen met iets wat wij waarschijnlijk allemaal een keer hebben gedaan, dat wil zeggen het uitsnijden van een aardappel om er een afdruk mee te maken. De weergoden waren ons gunstig gezind zodat het aangenaam vertoeven was in de tuinen rondom de borg, alwaar de ontluikende natuur en een aantal bijzondere bomen te bewonderen waren.

Voordat wij in de Kunsthalle Emden arriveerden, bracht Loes Rotshuizen ons op de hoogte van het kunstzinnige wel en wee van het realisme. De vraag is of de USA, dat zichzelf graag ziet als het land met de onbegrensde mogelijkheden, ook werkelijk bestaat. Het dogma van de American Dream is dat als je maar je (uiterste) best doet, het materiële succes je min of meer automatisch zal toevallen en je daarna eindeloos kunt consumeren wat je wilt. De realiteit is een stuk weerbarstiger, ook succes is eindig: niet iedereen kan in stoffelijke zin succesvol zijn.

Realisme in de kunst is overigens niet iets van de laatste tijd: Gustave Courbet begon rond 1850, tijdens de Tweede Franse republiek als reactie op de masquerade van de romantische salonkunst, zich toe te leggen op het schilderen van wat hij zag en niet wat men graag wilde zien. De boeren die hij met zijn penseel vorm gaf, zagen er levensecht uit en niet geïdealiseerd zoals dat toen gebruikelijk was. Zijn onconventionele werken werden in eerste instantie dan ook geweigerd op de Salon, de jaarlijkse tentoonstelling van de Académie des Beaux-Arts. De beaux-arts moesten ook daadwerkelijk beaux zijn. Het kon de ontwikkeling van het realisme echter niet tegenhouden.

Het resultaat is een amalgaam van creatieve uitingen, variërend van een enorme reproductie van een met kleine potloodstreepjes gemaakt portret van Hillary Clinton, levensechte (en op ware grootte) beelden, oud speelgoed gemaakt van ijzer, abstracte schilderijen, een ontroerend dubbelportret van een naakte oude vrouw in al haar fysieke vervallenheid, stillevens van consumptieartikelen, een Warholiaanse Brillo pad reclame en ten leste maar niet tenminste: schilderijen die een origineel facsimile zijn van een foto, onder meer van het Grand Central station. Kortom: voor een ieder wat wils.

Terug naar VRIENDENPOST okt. ’18

komt vrienden in den ronde